In bad

Ik ga graag met mijn dochter (van 2) in bad. Thuis bad zwembad buitenbad of Boschbad, net als mijn vader voor mij. Er staat mij nog goed een foto voor de geest met ons tweeën in bad. Ik met een tube Hema Everclean tandpasta in mijn mond, je weet wel die aluminium tubes waarbij je met genoeg kauwen dat lekkere bauxiet smaakje in je mond kreeg. Heerlijk met een cocktail van sparemint. Mijn vader las ondertussen een boekje met superstrips. De personen zijn wellicht veranderd maar de invulling is hetzelfde, mijn dochter speelt met de bad beestjes en ik lees een strip. En af en toe spetteren we of spuiten we water naar elkaar. Zo ook vandaag. Gwen speelt met de badbeestjes, die op de een of andere wijze altijd wat algen groei in zich krijgen en dat zie je dan zweven door het bad. Meestal reageer ik dan met, zo dat was het af douchen en wegwezen en die beestjes gaan de afvalbak in (dat laatste ben je na het aankleden meestal weer vergeten). Maar nu zou mijn vrouw mijn dochter aankleden en moest ik nog even wachten tot ze klaar was met stofzuigen. Het was maar tien minuutjes en voor dat gemak wil ik wel even wachten, van die paar algjes ga ik niet dood.

Het water begon ook een beetje met de algjes mee te kleuren, volgens mij wordt het zo tijd om af te douchen en dan rekken we dat nog wel de resterende 7 minuten. Mijn dichter heeft er ook genoeg van:”uit, uit” zegt ze. Ik ga staan, til haar op en voel iets zachts langs mijn been glijden… Het is geen badbeestje en ook geen gemuteerd groot stuk alg.. Mijn dochter moest gewoon heel nodig poepen en had dit in bad gedaan en gezamenlijk hadden we al tien minuten in een septic tank gedreven. De tijd staat even stil op dat moment, gadverdamme. Ik neem het waar, ik stap uit bad, laat het leeglopen, maak het schoon en stap weer onder de douche.

Op televisie zie je vaak bij programma’s als killer karaoke  expeditie robinson fort Boyar bekende Nederlanders gillen (ook mannen) als ze hun hand in iets slijmerigs moeten steken. Ik heb gewoon in poep gezwommen zonder een kik te geven.  Het verschil zit hem denk ik in coderen, als iemand mij had gezegd dat ik in een bad moest zitten waar net een peuter driftig haar darminhoud in had gelanceerd was ik waarschijnlijk ook gaan gillen. Net als dat u waarschijnlijk met een stukje walging/afgrijzen het bovenstaande hebt mee beleefd (en heftiger dan het op dat moment waarschijnlijk voor mij was). Maar toen het mij overkwam zonder die codering/waarschuwing dan neem ik het waar als iets dat vies is maar waar ik op dat moment toch niets meer aan kan doen. Dit coderen werkt ook bij andere situaties die minder ranzig zijn. Door mensen welkom te heten bij de ingang van een theaterzaal, door een publiek een lied mee te laten zingen, of een groep in de natuur te droppen. Je doet een appél op mensen waarin je de manier hoe zij de prikkels uit de omgeving gaan ontvangen beweegt (klinkt vriendelijker dan manipuleren vindt u niet).

Nog een ander voorbeeld, wist u dat geluid van 9 Hertz angst teweegbrengt, het is een geluid wat te laag is om te horen maar wat je wel waarneemt (mits hard genoeg aan gezet). Een bevriende geluidskunstenaar heeft hier met een toneelgroep een keer een voorstelling mee gemaakt. Ze hebben wel besloten om ethische redenen op de uitvoeringen zelf een geluid wat er dichtbij lag maar net binnen de gehoorgrens lag te gebruiken. Dit geluid was bij binnenkomst constant te horen, een soort brommende toon die mijn huid leek te beroeren en me inderdaad schichtig maakte. Het leek een beetje op het geluid wat een telefoon maakt die te dicht bij een geluidsbox wordt gehouden maar dan minder scherp en allesomvattender aanwezig.

Ook weten hoe we uw publiek kunnen coderen, ik kom graag met u in gesprek.

Badder ze!