De Helaasheid der middelmatigheid

Als test een oude blog (3jaar) leuk om terug te lezen met de kennis en ervaring van nu.

Inmiddels ben ik zelf de vader van twee kinderen met behoefte aan “structuur”of liever continuïteit in reacties van mij als vader oftewel consequent zijn. Toen ik dit verhaal schreef kwam ik net uit een hip studentikoos forensen bestaan tussen Leeuwarden en Utrecht en was het thuis komen in Apeldoorn best een cultuurschok. Ook een hernieuwde kennismaking met oud zeer.  Dat was toen heerlijk om van me af te schrijven en ik raad iedereen hetzelfde aan, want als je even door de zure appel heen bijt is het hier toch goed wonen.

Ik heb een hond, ik woon in Apeldoorn, ik werk part time bij een kunstencentrum ik ben getrouwd en heb een koophuis.

Daarnaast heb ik een eigen bedrijf. Door de onregelmatige werktijden ben ik ook veel thuis en wordt ik geconfronteerd met een grote groep mensen die traag en met het woord helaas op hun aura getatoeëerd hun door eigen huis en tuin voorbetegelde patroonpaden aflopen.
Soms voelt het alsof mijn adem langzaam weg wordt gesneden en ben ik blij als ik weer druk aan het werk kan met mijn eigen bedrijf.

Ik realiseerde het me voor het eerst toen Eva (mijn vrouw) een weekend weg was en ik alleen moest slapen en voor de hond en het huis zorgde. Ik mistte vooral s’nachts mijn lief als een batterij zijn oplader. Ik mistte de troostende recapitulatietijd en het zachte vlees wat mij bevestigde dat het wel goed kwam. Tegen uitslaaptijd zo rond half tien sta ik op, douche me kleed me en open de bench van hond. Hond is opgewekt en geeft mij even weer wat moed.
Ik loop met Hond naar het uitlaat veld. Langs het geluid van kinderen die onbegrensd smeken om de aandacht en structuur van hun ouders. En ouders die er mat en licht geïrriteerd op reageren. Ze zijn immers al lang het plezier van het ontdekken en verwonderen kwijt. Zij zijn niet geworden wat ze zouden willen en ze zijn er in stilte al van overtuigd dat hun kinderen ook met de middelmatigheid der dingen genoeg en moeten nemen. Ik zeg hier wel ouders maar moet het vooral over moeders hebben helaas. Want vader werkt overdag (godzijdank). Moeders of ex moeders in deze wijk zien er nagenoeg hetzelfde uit. En zijn in drie categorieën te verdelen.

1: de jonge moeder. Lang haar en een hippe kinderwagen met drie wielen. Zichtbaar vermoeid onder het moederschap wat drukt op haar te jonge lichaam. Vanonder haar vermoeide ogen glanst een prachtig en vruchtbaar lichaam waar geen enkele man nog een relatie mee zal aangaan wanneer over ongeveer twee jaar haar vriend bij haar weg gaat. Dit was nooit haar planning maar de rest van de meiden op SPW hadden ook al een vaste relatie op hun 15e dus zij moest op haar 16e er ook maar aan geloven. En dat ze op haar 19e een kind kreeg was niet helemaal de bedoeling maar ja kinderen die kies je niet die krijg je. Ook al rennen deze geschenkjes 6 jaar later als hevig oncontroleerbare kopkinderen met een bindingsstoornis (want pappa is al enige jaren uit beeld) door de supermarkt heen. Dit zijn wel de moeders waar ik het meeste mee te doen heb omdat ze vaak meer hadden kunnen bereiken dan die lapzwans die ze zwanger heeft gemaakt.

2: De zure moeder. De zure moeder is moeder geweest of is het nu. De zure moeder kijkt vanuit haar beperkte blik op een zeer zure mannier naar de rest van de wereld. Met RTL boulevard en shownieuws als orakelende referentiekader en gevoed door teleurstelling en jalousie kijkt ze van achter haar onderkin op een zure en afkeurende manier naar de rest van de wereld. Haar kinderen zijn begrenst en nauwelijks uitgedaagd. Trots haalt ze status uit de wijze waarop deze keurig ‘dank u meneer’ zeggen voor het stukje worst bij de slager Dit tekende vooral toen de kleine dochter met water in een theeserviesje haar mee wilde nemen in haar belevingswereld. Waarop zij om haar dochter te beschermen voor toekomstige teleurstellingen afkeurend duidelijk maakte dat dat water en geen suiker was zoals haar dochtertje zei. De les was duidelijk doorgegeven wees niet creatief en steek je kop nooit boven het maaiveld. Deze vrouw is overigens getrouwd met een soortgelijke man. De man rijd in een dikke auto van een net niet merk (Volkswagen of Daihatsu) die hij maar net kan betalen van zijn teamleider bij een verzekeringsmaatschappij. Een carrière die zijn beeld van de wereld weerspiegeld, namelijk hij weet alles eigenlijk en hoeft niks meer te leren, anderen moeten vooral van hem leren. De dikke man heeft een hond (een grote het liefst rotweiler) en heeft hier vindt hij zelf uitermate veel verstand van. Zo veel dat hij mij graag uitlegt wat ik verkeerd doe met de mijne.

3: de oudere alleenstaande moeder. De oudere alleenstaande moeder is los gegaan van haar vriend (of liever hij van haar toen hij voor de 5e keer vreemd ging). Kwam er achter dat ze weer op nieuw op zoek moest. Ze heeft een 9-5 baan bij een trendy reclame bureau en dumpt kind op kinderopvang. Om het weekend komt er een te gebruinde man in een BMW cabriolet voorrijden om het ventje een weekendje mee te nemen. Op dit weekend mag ze met vriendinnen uit. Op dit soort dagen smeert ze haar 40’ers huid vol met dikke plakkaten make-up, hijst zichzelf in trendy kleding en wordt door jongere mannen in de kroeg herkend als ‘Cougar’ . Ze leest glossy’s en boekjes als”taal is zeg maar echt mijn ding en komt een vrouw bij de dokter”. Ze probeert haar moederschap zo goed mogelijk te doen maar vaak horen we haar kinderen doorgillen. Doorgillen is als het doorbijten van een hond, het is ongecontroleerd terroriserend gillen tot er bloed vloeit (dat laatste bij wijze van spreke) of ze hun zin krijgen. Het pedagogisch belonen heeft ze al lang opgegeven, je hoort haar slechts op vermoeide en geïrriteerde wijze de negatieve aandachtsvraag van haar kinderen bevestigen.

Ik loop met hond langs de middelmatige gezinsauto’s en de auto van de ex van moeder 3, als twee mannen van moeder 2 ons pad kruisen. Ik probeer hond mee te trekken en hond probeert de mannen te bereiken. Dit ziende verontschuldig ik me: ”ja basset he”. Een minachtend glimlachje beantwoord mijn excuus. Ik steek de weg over en hou hond strak aangelijnd dat deze niet achter moeder 1 met kinderwagen aan rent. Verderop ligt het hondenpoepveld. Wanneer je, je hond snel uit wilt laten en niet de poep op wilt ruimen is dit helaas het enige alternatief. Op het veld staan 3 moeders 2 met hun honden te keuvelen. Dit is hun hoogte punt van de dag. Het viel mijn vrouw later ook al op dat zodra zij het veldje op komt er in de omgeving deuren open gaan en moeders 2 met behoefte aan contact en honden aan komen lopen. Ik echter heb geen behoefte aan contact, ik heb geen hond om met mensen in gesprek te komen, laat me met rust!

Ik laat hond los en doe de oortjes van mijn telefoon in. Wie kan ik nog bellen. Mijn handen vinden de naam van een jonge muzikant met wie ik een, gvd…hond heeft de andere honden gevonden en wordt nu door 3 paar dikke honden over de buik geaaid ”ooh wat een schatje”. Dit betekend dat ik hier niet weg kom voor het veldje leeg is. Eerder gaat hond namelijk niet poepen. Ik fantaseer over een schokband die op afstand bestuurd een elektrische schok door mijn hond laat gaan waardoor hij al zijn ontlasting in een keer laat lopen en ik hier weer weg kan.

Ik besluit het te negeren , draai me zo duidelijk mogelijk met mijn rug naar hun toe, hou me op aan de andere kant van het veld en bel de muzikant.

Tijdens mijn gesprekje druipen de meeste moeders af. Als ik het veld alleen heb blijkt dat hond niet moet poepen. Teleurgesteld sjok ik terug naar huis. Thuisgekomen besef ik me dat deze teleurstelling de bron is van deze hele gezapige Apeldoornse middelmatigheid. Ik staar naar mijn navel, die kwam 5 jaar geleden nog niet zover naar voren. Toch maar teammanager worden? Nee dat Nooit! Ik wil blijven vechten totdat ik de identiteit van de mensen in deze stad heb kunnen verreiken door cultuur en diversiteit. Weg met de middelmatigheid maar soms wordt je er wel moedeloos van.